بعد کلی خونه موندن،رفتن به یه پیک نیک می چسبید.من و دوستام
راهیه سفر یه روزه ای پر لذت شدیم.هوا ابری و خوب بود و گوش دادن
به صدای شهرام ناظری کافی بود تا این عیشمون رو کامل
کنه.راستی جاده هم شمال خودمون رو تداعی می کرد(نه کاملا ولی
تمام جنگلی و زیبا بود).
راه پر از جنگل بود.
ابشاری که اسمش یادم رفته! مقصد اولمون بود.مثل بهشت گمشده
شیراز بود(یاد شیراز به خیر که به نظر من بهترین شهر ایرانه). طبقه
طبقه ،جنگلی و مرتفع و البته که رودخونه پراب.و پوشش جنگلی
خاص استوا،و خونواده هایی که زده بودن دل طبیعت و اب...بوی دود هم
یه جورایی بود ولی بوی دود ایرون رو نمی داد(جدی میگم)
جنگلهاش شبیه بهشت گمشده شیراز وبا پوشش متفاوت بودند.
پوشش استوایی جنگل
راه هم نرده کشی شده بود تا بالا به شیوه بسیار شیک.
از روی پلی روی رود
خود بدذاتم!!(روی پل)
یادجاده های ایرون به خیر!!
بعدش رفتیم ساحل دریایی که مستقیم وصل به اقیانوس هند بود.جالب
بود که از چند نفرپرسیدم و اسمش رو نمی دونستن!اخرش یکی بلد
بود!دریای چین جنوبی
هنرمندی! من در ساحل دریای چین جنوبی!!
دریای چین جنوبی دیگه!!
برگشتنی رفتیم یه رستورانی که پر قلیون بود!!ولی خوب شیک بود.یه
غذایی سفارش دادم که از انواع مواد مختلف و برنج تشکیل شده
بود.از چند نوع قارچ و ذرت وهویج ومیگو و گاو(یعنی گوشت گاو!!)و مرغ
و ...کلی چیز که نتونستم انالیز کنم!!
غذایی که همه چی توش بود جز خواجه حافظ شیرازی!!!
راستی یه چیزی که حال کردم اینجا قضیه برخورد دولت با فضانورد
مالایی که برای اولین بار به فضا رفته بود، بود.خیلی تحویلش گرفتن
وحتی تو رستوران یه پرده بزرگ بود که داشت به صورت مستقیم
گفتگوی نخست وزیر(بالاترین مقام سیاسی مالزی) با فضانورد مالایی
که در ایستگاه فضایی بود رو پخش میکرد(به زبان انگلیسی) .اون موقع
عالی ترین مقامهای سیاسی ایران قسم می خورم افتخارات
ایران رو نمی شناسن یا اگرم بشناسن فراریشون میدن!!فوت
پروفسور حسابی یادتون هست؟؟؟؟؟
پخش مستقیم همونی که بالا گفتم!
فعلا...
